All about Muse

Συνέντευξη με τον Dom

Το μικρόβιο με τους Muse μάς το κόλλησε πριν 6 χρόνια ο Μπάμπης. Έρχεται μια μέρα στο περιοδικό (τότε λεγόμασταν Schoolήκι), μας δίνει τ’ ακουστικά και λέει ξαναμμένος: «Ακούστε!». Ήταν το «New born». Ξεκινούσε ρομαντικά μ’ ένα πιάνο, ξαφνικά μπαίνανε οι κιθάρες, αγρίευε, γινόταν μια ηλεκτρική καταιγίδα. Ό,τι πρέπει για τον κυκλοθυμικό χαρακτήρα του Μπάμπη. «Γαμάτοι δεν είναι;» μας είπε. «Λέγονται Muse, είναι Βρετανοί και μόλις βγάλανε το δεύτερο άλμπουμ». «Θυμίζουν Radiohead!» του είπαμε. «Nαι, αλλά ξεφεύγουν κιόλας» μας είπε και μας έβαλε ν’ακούσουμε όλα τους τα κομμάτια. Έτσι αρρωστήσαμε κι εμείς

Την επόμενη χρονιά οι Muse ήρθαν στο «Ρόδον» (Απρίλιος 2002). Πήγαμε νομίζοντας ότι ανήκουμε στους λίγους και εκλεκτούς. Βρήκαμε το «Ρόδον» φίσκα από χίλιους άρρωστους. Μόλις τελείωσε η συναυλία, δοκιμάσαμε να πάμε στα παρασκήνια. «Ξεχάστε το» μας είπε ο φουσκωτός στην πόρτα και μας έστειλε στην εκπρόσωπο της εταιρείας. «Έχουν ήδη φύγει από την πίσω πόρτα» μας είπε αυτή. Σιγά μην την πιστεύαμε! Ξαναγυρίσαμε στον φουσκωτό. Του πιάσαμε την κουβέντα, «πόσο καιρό κάνεις αυτή τη δουλειά;», «τι τραβάτε κι εσείς οι φουσκωτοί…», στο τέλος του το πετάξαμε: «Ρε φίλε, για ένα λεπτό θα μπούμε. Δεν μπορείς να κοιτάξεις για λίγο αλλού;». Κοίταξε αλλού! Μπήκαμε σαν τρελοί, περάσαμε μέσα από ένα λαβύρινθο από σκάλες και διαδρόμους και ξαφνικά νάσου μπροστά μας ο Matt Bellamy, ο τραγουδιστής-συνθέτης-στιχουργός του συγκροτήματος. Κρατούσε μια μπίρα. «Hi, I’ m Matt» μας είπε. Ο Μπάμπης νόμιζε ότι βλέπει τον Χριστό (με μπίρα). Έβγαλε τρακαρισμένος από την τσάντα του το δώρο που τους είχε φέρει: ένα cd που είχε φτιάξει ο ίδιος με δικό του εξώφυλλο και επιλεγμένα τραγούδια των Muse. Τους είχε γράψει και αφιέρωση: «My favourite songs of my favourite band to my favourite band». «Thanks, Babis» του είπαν και ο Babis έβγαλε κι άλλο δώρο: ένα cd με ελληνική μουσική (Χατζιδάκι). Πριν φύγουμε τους ζητήσαμε μια συνέντευξη για το περιοδικό, έστω με mail. «Sure» μας είπαν και μας έδωσαν μια διεύθυνση. Φύγαμε μαγεμένοι. «Το περίμενες ότι θα είναι τόσο απλοί;». Την άλλη μέρα στείλαμε δέκα ερωτήσεις με mail.

Τέσσερα χρόνια πέρασαν. Οι Muse δεν ξαναήρθαν στην Ελλάδα, δεν απάντησαν ποτέ και στις ερωτήσεις. Εντάξει, συμβαίνουν αυτά -μπορεί να μην πρόλαβαν, μπορεί να μην έφτασε καν το mail. Στο μεταξύ βγάλανε δύο ακόμα άλμπουμ, βραβεύτηκαν τρεις φορές μες στο 2006 για «Best live act» και κάνανε τρελές πωλήσεις στην Aμερική. Εκατομμύρια άνθρωποι ακούγανε πια το αγαπημένο μας συγκρότημα. «Δεν μπορείτε να μας κλείσετε μια συνέντευξη οπουδήποτε, οποτεδήποτε;» ρωτούσαμε κάθε τόσο τον εκπρόσωπο της εταιρείας τους στην Ελλάδα. Τον Αύγουστο έσκασε το καλό νέο: «Παίζουν σ’ ένα φεστιβάλ στην Ιταλία. Ενδιαφέρεστε ακόμα για συνέντευξη;».

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου, φτάναμε στη Βερόνα, την πόλη του Ρωμαίου, της Ιουλιέτας και για μας, για λίγες ώρες, την πόλη των Muse. Θα παίζανε στο Bar festival, ένα ποπ φεστιβάλ που γίνεται κάθε χρόνο στην αρένα της Βερόνα. H συνέντευξη είχε κλειστεί για το απόγευμα, λίγο μετά το soundcheck. Θα μας μιλούσε μόνο o Dom, ο ντράμερ. «Γιατί όχι και ο Matt;» ρωτήσαμε την εταιρεία. «O Matt είναι μόνο για τα τηλεοπτικά». Kρίμα. «Και πόσο χρόνο έχουμε;». «Δεκαπέντε λεπτά ακριβώς». Τουλάχιστον θα μας έδιναν πάσο για να μπαινοβγαίνουμε στα παρασκήνια.

Tο απόγευμα στο soundcheck έβλεπες διάφορους διάσημους (τον Bob Sinclair, τους Scissors Sisters κ.α.) να περνάνε από μπροστά σου. Όταν ήρθε η ώρα των Muse, καρφωθήκαμε πάνω τους. O Matt ήταν νυσταγμένος, κάθε τόσο χασμουριόταν. H φωνή του, όμως, μια χαρά – λεπτή, παράξενη, όπως την ξέρουμε. Μόλις τελειώνουν, μας φωνάζει η Αγγλίδα εκπρόσωπος της εταιρείας και μας συστήνει τον Dom. «Hi». «Hi». Καθόμαστε στις κερκίδες. «Έχετε 15 λεπτά» μας υπενθυμίζει η Αγγλίδα και κάθεται λίγο πιο πέρα. Ευτυχώς ο Dom είναι πιο χαλαρός.

Θυμάσαι τίποτα από την τελευταία εμφάνιση των Muse στην Eλλάδα; (σ.σ. Mάρτιος 2002, «Ρόδον»)
Θυμάμαι την τρελή ζέστη που είχε μέσα στο κλαμπ -παίζαμε και στάζαμε ιδρώτα. Mου άρεσε πολύ. Αυτό όμως που μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση ήταν τα σκυλιά που τρέχανε πάνω-κάτω στους δρόμους. Έχετε πολλά αδέσποτα. Όλη την ώρα σταματούσα και τα χάιδευα.
Γιατί στις περιοδείες σας δεν περιλαμβάνετε πια την Ελλάδα;
Χμμ… Δεν ξέρω τι να πω. Φοβάμαι ότι δεν έχω καμιά πειστική απάντηση… Παλιά ήταν πιο εύκολο να έρθουμε Ελλάδα. Δυσκόλεψε από τη στιγμή που αρχίσαμε τα τουρ στην Aμερική. Για μια μπάντα η Aμερική είναι ένα τεράστιο χωνί: ρουφάει όλο της τον χρόνο, όλη της την ενέργεια. Θέλουμε πάντως να ξανάρθουμε.
Πριν λίγες μέρες ήσασταν στην Τουρκία. Πρώτη φορά παίζατε εκεί;
Όχι, έχουμε πάει αρκετές φορές (γέλια). Ξέρω τώρα τι θα μου πείτε! Γιατί στην Τουρκία κι όχι στη Ελλάδα;
Είναι αλήθεια αυτό που διαβάσαμε ότι από τα πολλά τουρ μπερδεύεστε και στο τέλος δεν ξέρετε πού παίζετε;
Ναι. Παίζαμε μια φορά στο Σαντιάγκο στην Iσπανία και ο Matt πάει στο μικρόφωνο και λέει: «Καλησπέρα Σαν Ντιέγκο!» (σ.σ. το Σαν Ντιέγκο είναι στην Καλιφόρνια…). Όντως, μερικές φορές δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι. Ιδιαίτερα στα τουρ. Είσαι συνέχεια μέσα σ’ένα πούλμαν, ξυπνάς, παίζεις σ’ένα φεστιβάλ, ξαναμπαίνεις στο πούλμαν και πας στην επόμενη πόλη. Tα φεστιβάλ φαίνονται όλα ίδια, ιδιαίτερα τα μεγάλα.

«Στην αρχή σιχαινόμασταν το promotion… τώρα το συνηθίσαμε»

Dom, ντράμερ

H Aμερική ήταν όπως την περιμένατε;
Περίπου. Έπρεπε να κάνουμε πολύ promotion, να σφίγγουμε πολλά χέρια και να το παίζουμε φιλικοί με όλους.

Εσύ είσαι καλός σε αυτό;
Δε με πειράζει πια, το ‘χουμε συνηθίσει. Αλλά στην αρχή το σιχαινόμασταν. Ήμασταν πολύ ζόρικα παιδιά και λίγο αφελή. Tώρα πια το παίρνουμε πιο χαλαρά το όλο πράγμα. Εκεί, βλέπεις, τα μίντια ελέγχουν τα πάντα. H Aμερική αυτό είναι: μια ελαφρόμυαλη χώρα που της αρέσει η κατανάλωση.
Kι εσείς τι γυρεύετε εκεί;
Εντάξει, υπάρχουν και εκεί μερικοί έξυπνοι άνθρωποι που θέλουν ν’ ακούσουν τη μουσική μας! (γέλια)
Πάμε λίγο πίσω στα σχολικά σου χρόνια. Ήσουν καλός μαθητής;
Αρκετά καλός. Λίγο πιο πάνω απ’ το μέσο όρο. Mου άρεσαν πολύ τα Καλλιτεχνικά και η Φυσική. Αλλά ήμουν για τα μπάζα στα Αγγλικά.
Ποιο μάθημα αποδείχτηκε το πιο άχρηστο στη ζωή σου μετά;
Tα Μαθηματικά. Tα ξέχασα όλα.
Υπήρχε κάτι για το οποίο σε κοροϊδεύανε τα άλλα παιδιά;
Ναι. Είχα πολύ μακριά μαλλιά και ντυνόμουνα περίεργα. Mε λέγανε κοριτσάκι, αδερφή και τέτοια. Όταν είσαι 14 χρονών και ζεις σε μια μικρή πόλη με στενόμυαλους ανθρώπους, δεν είναι εύκολο να είσαι διαφορετικός.

Όταν τελείωσε η συνέντευξη με τον Dom, του δείξαμε ένα τεύχος μας. «Ωραίος τίτλος», είπε κι έκανε πως διαβάζει

Ένιωθες σαν εξωγήινος;
Ναι, βέβαια! Ευτυχώς βρήκα τον Matt και τον Chris και κολλήσαμε. Ήμασταν πολύ απομονωμένοι από τους άλλους που το μόνο τους ενδιαφέρον ήταν η μπάλα, η μάσα και το ποτό.. Εμείς θέλαμε να κάνουμε μουσική.
Νιώθατε και λίγο ήρωες;
Τότε όχι. Tώρα όμως νιώθω πολύ καλά που κάναμε αυτό που έλεγε η καρδιά μας και όχι αυτό που μας λέγανε οι άλλοι.
Θυμάσαι κάτι εξωφρενικό που είχατε κάνει;
Είχαμε βάλει κατά λάθος μια πυρκαγιά. Ήταν μια μέρα που βαριόμασταν πολύ και δεν είχαμε τίποτα να κάνουμε. Ανεβήκαμε λοιπόν στην κορυφή ενός λόφου λίγο έξω απ’ την πόλη και αράξαμε με τσιγάρα και ποτό. Κάποια στιγμή λέμε «δεν βάζουμε φωτιά σ’ αυτόν τον θάμνο;». Και ξαφνικά αρπάζει κι ο διπλανός και σε λίγο άρχισε να παίρνει φωτιά όλο το δάσος! Tο βάλαμε αμέσως στα πόδια!
Σας πιάσανε;
Όχι, αλλά όπως τρέχαμε ακούσαμε πυροσβεστική. Ήταν μεγάλη φωτιά. Φτηνά τη γλιτώσαμε! Αλλά έτσι είναι: Όταν βαριέσαι είσαι ικανός να κάνεις μεγάλες μαλακίες.
Tι συμβουλή θα έδινες σε μια σχολική μπάντα;
Nα πιστεύουν στον εαυτό τους.
Συνήθως οι γονείς τούς λένε ότι δε θα βγάλουν λεφτά από τη μουσική.
Και οι δικοί μου έτσι λέγανε. Oι γονείς συχνά δεν καταλαβαίνουν τι έχει πραγματικά ανάγκη ένα παιδί. Tο θέμα δεν είναι αν θα βγάλεις λεφτά απ’ τη μουσική. Tο θέμα είναι να εκφραστείς. Εμείς παίζαμε για χρόνια χωρίς να βγάζουμε φράγκο. Ούτε στιγμή δε σκεφθήκαμε να τα παρατήσουμε.

Μιλάμε για τους Muse, την Ελλάδα, την Αμερική, τα σχολικά τους χρόνια. Πάνω που αρχίζει να ζεσταίνεται η κουβέντα, ξαφνικά διακόπτεται. Όχι από την Αγγλίδα (που στο 10ο λεπτό μας έκανε νόημα και στο 15ο έκατσε σαν μπάστακας από πάνω μας), αλλά από μια ατυχία. Ο Dom έκανε όπως μιλούσε μια απότομη κίνηση και γκρέμισε το κασετοφωνάκι μας. Πατάμε τα κουμπιά, τίποτα – η συνέντευξη είχε χαθεί! «It’s my fault» λέει ο Dom, «Μπορούμε να ξανακάνουμε τις ερωτήσεις τηλεφωνικά;» ρωτάμε. «Θα προσπαθήσω» μας λέει η Αγγλίδα, «το υπόσχομαι» λέει ο Dom και φεύγουν βιαστικά για την επόμενη συνέντευξη. Εμείς είμαστε σκασμένοι. Επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο και γράφουμε ό,τι μπορούμε από μνήμης. Τουλάχιστον το βράδυ θα απολαύσουμε τους Muse live.Το βράδυ στην αρένα της Βερόνα (κάτι σαν το Κολοσσαίο) γίνεται χαμός. Αυτό το Bar festival είναι όντως δημοφιλές και όντως ποπ – πιο ποπ δε γίνεται. Για δύο ώρες βγαίνουν ένας-ένας οι Ιταλοί Ρουβάδες και Καλομοίρες και το κοινό παραληρεί. Υπάρχει και ζωντανή τηλεοπτική κάλυψη. Κανονικό Fame story. Οι Muse όμως τι γυρεύουν εδώ; «Ed ora, signore e signori, una famosa band inglese, Muse!» λέει ο Ιταλός Μικρούτσικος και το κοινό χειροκροτά. Οι Muse βγαίνουν και αρχίζουν να παίζουν ένα κομμάτι από το «Black Holes and Revelations». Καμία όμως revelation. Το κοινό δεν συμμετέχει – μάλλον τους βλέπει σαν διάλειμμα για κουβεντούλα. Με το που φεύγουν απ’ τη σκηνή, φεύγουμε κι εμείς για τα παρασκήνια. Τους προλαβαίνουμε στον διάδρομο. Περπατάνε σκυφτοί και βιαστικοί. «It was not good» λέμε στον Dom. «I know» απαντάει. «We were not really playing». Εξαφανίζονται στα παρασκήνια. «Tι σχέση έχουν οι Muse μ’ αυτό το φεστιβάλ!» λέμε στην Αγγλίδα εκπρόσωπο. «I know» μας λέει κι αυτή. «But it was good promotion».

Επιστρέφουμε στην πατρίδα. Ξέρουμε ότι το αγαπημένο μας συγκρότημα έκανε μια αρπαχτή στη Βερόνα. Ξέρουμε ότι βασικός λόγος που δεν έρχονται πια στην Ελλάδα, είναι ότι η αγορά εδώ τους πέφτει μικρή. Ξέρουμε ότι ο Dom δεν θα βρει χρόνο για την τηλεφωνική συνέντευξη που μας υποσχέθηκε (και δεν βρήκε). Tα ξέρουμε όλα αυτά. Ας τους εκδικηθούμε με ένα δικό τους (υπέροχο) τραγούδι:

Resistance: Review

Σύγκριση: η παράλληλη εξέταση δύο πραγμάτων, η πιθανή σχέση μεταξύ δύο οντοτήτων. Πότε ένα τραγούδι ή ένα album είναι καλό; Μια δημιουργία γοητεύει από μόνη της ή σε σύγκριση με άλλες παρόμοιες ή μη; Είναι σωστό όταν ένα γνωστό/μεγάλο όνομα κυκλοφορεί ένα καινούριο album να συγκρίνεται με παλαιότερες κυκλοφορίες του, ιδίως αν αυτές οι κυκλοφορίες είχαν κάνει μεγάλη επιτυχία;

Όταν οι Muse κυκλοφόρησαν το 1999 το πρώτο τους L.P. «Showbiz» αντιμετωπιστήκαν από τους κριτικούς σαν ένα group αντίγραφο των Radiohead. Τα χρόνια που ακολούθησαν οι Muse (ηθελημένα ή όχι…) κατόρθωσαν (;) να διώξουν τη σκιά του αντιγράφου διαγράφοντας μια σπουδαία καριέρα. Σύγκριση 1η: Έχουν οι Muse τον δικό τους ήχο ή απλά συναρμολογούν (με αξιέπαινο τρόπο πράγματι) τις επιρροές από άλλους καλλιτέχνες;

Οι Muse το 2006 κυκλοφόρησαν το «Black Holes and Revelations» ένα album που σκαρφάλωσε στο Νο 1 στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε πολλές άλλες χώρες, ενώ πλασαρίστηκε και στο Top 10 του Billboard στις Η.Π.Α. Βραβευτήκαν, γέμισαν μεγάλα γήπεδα στις συναυλίες τους πραγματοποιώντας sold out live στο Wembley του Λονδίνου και στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης. Σύγκριση 2η: Είναι το νέο album τους «The Resistance» ένα καινούριο «Black Holes and Revelations»;

Το «Resistance», λοιπόν, είναι το 5ο studio album των Muse με το «Uprising» να είναι το τραγούδι που ξεκινάει το album όντας και το πρώτο single από αυτό. Δείχνει να έρχεται με κεκτημένη ταχύτητα από το «Black Holes and Revelations» και είναι ένα κομμάτι που σίγουρα θα υπάρχει στα play lists των συναυλιών τους στα μεγάλα γήπεδα. Παρόμοια αίσθηση επιτυχίας σε ευρείες μάζες δίνει και το επόμενο ομώνυμο τραγούδι του album («Resistance»), όπου τα δεύτερα φωνητικά δίνουν ένα διαφορετικό, πιο εύθυμο, τόνο από τον μονίμως σκοτεινό τόνο του Matthew Bellamy. Το «Undisclosed Desires» δεν είναι από τα κομμάτια του album που ξεχωρίζουν και θυμίζει pop δημιουργίες τύπου Timbaland. Δεν θέλει ιδιαίτερη προσπάθεια να καταλάβει κανείς τη μεγάλη επιρροή του «United States Of Eurasia»από τους Queen, που όμως δεν ξεφεύγει από την μετριότητα με καλύτερη στιγμή το τελείωμά του, δανεισμένο από τον Chopin. Δεν αλλάζει η αίσθηση της μετριότητας ούτε και με το «Guiding Lights» που φέρνει στο μυαλό U2. Το «Unnatural Selection» δυναμώνει τη συνέχεια του album αγγίζοντας μεταλλικά όρια, ενώ το «MK Ultra» χωρίς να είναι το κομμάτι που κάνει τη διαφορά, είναι χαρακτηριστικό κομμάτι Muse και μια καλή στιγμή του album. Το «I Belong to You» προσπαθεί, μάλλον υπερβολικά, να γίνει ευχάριστο, αλλάζει αρκετές φορές ύφος και αποτελεί τη γέφυρα για το πόνημα που ακολουθεί. Τη μελαγχολική rock συμφωνία «Exogenesis» που είναι χωρισμένη σε τρία μέρη (movements). Το «Exogenesis» είναι μια κλασική σύνθεση με προσθήκη σύγχρονες κιθάρες και συνοδευτικό τη θλιμμένη φωνή του Bellamy. Για την ηχογράφησή του χρησιμοποιήθηκαν πάνω από 40 μουσικοί! Τι καταφέρνει όμως; Έχει καλές στιγμές, είναι ενδιαφέρουσα προσπάθεια, δεν δείχνει όμως ικανό να σε κάνει να το θυμάσαι για πολύ καιρό…

Το «Resistance» προκαλεί τον ακροατή να συγκρίνει. Αν ένας φίλος του ήχου των Muse το συγκρίνει με την προηγούμενη δουλειά τους, θα το βρει υποδεέστερο. Από την άλλη το album μπήκε στα charts σε ψηλές θέσεις σε πολλές χώρες και είχε περισσότερες πωλήσεις από το «Black Holes and Revelations» την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του στη Βρετανία. Κάτι τέτοιο, όμως, συμβαίνει συχνά με τα μεγάλα ονόματα ανεξαρτήτως ποιότητας των album τους. Οι Muse εξακολουθούν, να έχουν επιρροές όχι τόσο πλέον από τους Radiohead όσο από άλλους καλλιτέχνες όπως οι Queen. Τι κρίνει όμως μια μουσική δημιουργία; Οι αναπόφευκτες συγκρίσεις (που κυνηγάνε τους Muse από την αρχή της καριέρας τους) ή απλά αν το άκουσμά τους ευχαριστεί τον ακροατή; Το «Resistance» λοιπόν στις συγκρίσεις μάλλον χάνει και οι Muse εξακολουθούν να έχουν έντονες επιρροές από άλλους καλλιτέχνες προκαλώντας σχόλια. Το «Resistance» είναι μια δουλειά που δεν έχει σαν χαρακτηριστικό της την πρωτοτυπία (αν και προσπαθεί), έχει σημεία βαρετά και ίσως φλύαρα. Παρόλα αυτά ακούγεται πολύ πιο ευχάριστα από τα πάρα πολλά μετριότατα album που κυκλοφορούν τον τελευταίο καιρό, έχει δυνατά και αξιόλογα σημεία και τελικά απογοητεύει μόνο τους απαιτητικούς οπαδούς του συγκροτήματος. Οι Muse και μετά το «Resistance» παραμένουν ένα μεγάλο σύγχρονο group του εναλλακτικού rock ήχου χωρίς όμως να έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα να αποφύγουν τις ποικίλες και ανεπιθύμητες συγκρίσεις δημιουργώντας ένα album σημείο αναφοράς.

Ύστερα από τρία χρόνια προσμονής και ανυπομονησίας επιτέλους ήρθε η στιγμή της επιστροφής των Muse με την κυκλοφορία του νέου τους album ‘The Resistance’ που υπογράφουν μάλιστα με δική τους παραγωγή! Ένας δίσκος δυναμίτης που μέσα του ελλοχεύουν υπνωτικά διαολεμένες και ασυγκράτητα ρυθμικές μελωδίες που στο δικό μου τουλάχιστον υποσυνείδητο πέρασαν χωρίς να το καταλάβω καν…Ένας δίσκος που φέρνει την αντιστασή του στη σύνοδο της G20 των ισχυρών του πλανήτη μας και ενδεχομένως και στον τρόπο ζωής μας. Ήδη νούμερο ένα σε δεκαεννιά χώρες από την ημέρα της κυκλοφορίας του και νούμερο τρία στην Αμερική παρακαλώ!!

Ας αφήσουμε όμως τις πωλήσεις και τα στατιστικά μαζί με την αναπόφευκτη επιτυχία στην άκρη και ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή για να γίνουμε και κατανοητοί! Με το ‘Uprising’ σαν πρώτο single και opening track στο δίσκο να ξεχωρίζει στο ραδιόφωνο και στα charts παγκοσμίως ο Bellamy και η παρέα του μας τραγουδούν ‘we will be victorious’ και μας βάζει κατευθείαν στο mood που χαρακτηρίζει το album. Ήχοι γνώριμοι με το μπάσο και τα ντραμς να συντηρούν μία καλοδουλεμένη σύνθεση. Ακολουθεί το ‘Resistance’ και κανένας δεν μπορεί να αντισταθεί στα μαγευτικά πλήκτρα και το αλά Franz Ferdinant chorus του κομματιού!

Το ‘Undisclosed Desires’ είναι το τρίτο και αγαπημένο μου προσωπικά κομμάτι. Ένα τραγούδι χτισμένο με ηλεκτρονικά ντραμς και χορευτικούς ρυθμούς έτοιμο να εκραγεί από τη μελωδία της φωνής του Bellamy όταν τραγουδάει ‘I want to violence in your heart/I want to recognize your beauty’s not just a mask/I want to exorcise reconcile the the demons from your past/ I want to satisfy the undisclosed desires in your heart’….πραγματικά εξαιρετικό..dressed for success!!

Στη συνέχεια ακούμε το ‘United States of Eurasia’ που θα μπορούσε να είναι κάλλιστα κομμάτι των θρυλικών Queen σε ένα ανατολίτικο ρυθμικό ταξίδι στη χώρα της φαντασίας του Lawrence της Αραβίας , του Chopin η πολύ απλά της μουσικής ευφυείας των Bellamy, Wolstenhome και Howard.

‘Guiding Light’ στη συνέχεια με τα τύμπανα σε πρώτο ρόλο. Μία κλασσική Muse μπαλάντα που απλά δένει όμορφα με το σύνολο του δίσκου. Sorry dudes αλλά not my cup of tea!

‘Unnatural Selection’ και ετοιμαστείτε για μία πραγματική πανδαισία ήχων στα σχεδόν επτάμιση λεπτά που διαρκεί το κομμάτι…ακούγοντάς το μου έρχονται garage μελωδίες από Brmc και Strokes που απλά δένουν τρελά με τις κιθαριστικές και φωνητικές επάρσεις του τραγουδιού και τις συνεχείς εναλλαγές στο tempo που αν μή τι άλλο σου κρατάνε το ενδιαφέρον.’I want the truth ‘ ουρλιάζει ο Bellamy και δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μαζί του.

‘MK Ultra’ και η δυναμική του δίσκου αυξάνεται απότομα. Πάθος και ένταση που συνοδεύονται με υπέροχα φωνητικά και αυξομειώνονται όπως τα ασταμάτητα riffs του τραγουδιού!

Πάμε όμως στην ευχάριστη πιανιστική έκπληξη του δίσκου ‘I Belong To You (+Mon Coeur S’ouvre A Ta Voix)’ όπου πραγματικά είναι απόλαυση…κοφτό sexy piano..σκάνε και τα γαλλικά στη μέση του κομματιού και όσοι είναι ερωτευμένοι σίγουρα κρατούν το χέρι του αγαπημένου τους ..για αρχή τουλάχιστον…

‘I can’t find the words to say they’re overdue../ traveled half the world to say I belong to you’….απλά πανέμορφο!

Σε αυτό το σημείο ξεκινάει μια τριλογία…μία σύνθεση που όπως και να το κάνουμε σπανίως συναντάμε πλέον σε μπάντες μεγέθους των Muse σήμερα και κλείνει το ταξίδι μας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο βρίσκοντας την κάθαρση. ‘’Exogenesis’ ο τίτλος και με αυτή τους την κυκλοφορία οι Muse θεωρώ πως ξαναγεννιούνται και σηματοδοτούν μία νέα αρχή στη μουσική τους διαδρομή.

Ένας ώριμος δίσκος που πραγματικά με έχει συναρπάσει και πιστεύω πως θα έχει την ίδια επίδραση στους απανταχού μουσικόφιλους. Η ειρωνεία είναι πως όσοι περιμένουν ενδεχομένως ενα νέο Supermassive Black Hole ή ένα ΄Starlight’ μπορεί αρχικά -και το τονίζω το ‘αρχικά’ – να απογοητευτούν. Μην πέσετε σε αυτή την παγίδα όμως. Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες φυσικά αλλά καθώς ξεδιπλώνει το album ξαφνικά θα βρείτε τον εαυτό σας να ανατρέχει πίσω στα κομμάτια και να μαγεύεται από κάθε μικρή λεπτομέρεια που θα συλλαμβάνουν τα αυτιά σας. Μα τους Muse, τον Όσιρη και μα τον Άτη (!!) θα βρεθείτε εγκλωβισμένοι σε έναν υπέροχο κόσμο που δεν θα θέλετε να εγκαταλείψετε…μέχρι την επόμενη κυκλοφορία τους ίσως!!

Αυτός ο δίσκος ήρθε για να μείνει.

Videoclip: Pressure

Το νέο video των Muse βγαλμένο από cult ταινίες τρόμου και επιστημονικής φαντασίας

Το single μέσα από το άλμπουμ της μπάντας Simulation Theory είναι το “Pressure”.

Το κομμάτι έχει electro-rock επιρροές στο γνώριμο στυλ των Muse φέρει την υπογραφή του Matt Bellamy σε παραγωγή του συγκροτήματος και έρχεται λίγες εβδομάδες μετά από το “The Dark Side” με το οποίο ανακοινώθηκε και η κυκλοφορία του 8ου άλμπουμ της μπάντας που καταφτάνει στις 9 Νοεμβρίου.

Ο δίσκος θα κυκλοφορήσει σε standard, deluxe και super deluxe εκδόσεις. Η Deluxe έκδοση θα περιέχει 5 επιπλέον κομμάτια και η super deluxe 10 παραπάνω, αφού θα χωρίζεται σε 2 CDs. Ανάμεσα στα τραγούδια θα ακούσουμε μια άλλη εκδοχή του “Pressure” με την UCLA Bruin Marching Band, μια gospel version του “Dig Down” και μια live version του “Thought Contagion”. Επίσης, συμπεριλαμβάνονται κάποιες ακουστικές versions από κάποια κομμάτια αλλά και δυο «εναλλακτικές» εκδόσεις των “Algorithm” και “The Dark Side”

Στο video clip σκηνοθετεί και πάλι ο Lance Drake, ο οποίος επιμελήθηκε τα βιντεοκλιπ των singles “Thought Contagion” και “Dig Down”, βλέπουμε ένα χορό λυκείου, με οικοδεσπότη τον ηθοποιό Terry Lewis, o οποίος ξεκινά με κέφι και πολύ τραγούδι από τους Rocket Babe Dolls και καταλήγει σε ταινία SCI-FI τρόμου..βγαλμένη από cult ταινίες των 80s

Απολαύστε το!

Ο κόσμος των Muse

Η Nina Simone συνθέτει το ιδανικότερο soundtrack για το Kill Bill του Tarantino, εν μέσω μιας ραγδαίας κλιματικής αλλαγής. Ο Thom Yorke προκαλεί σε ένα μπρα ντε φερ υψηλών συχνοτήτων τον Freddie Mercury με διαιτητή τον Orson Welles. Ο Chopin βυθίζεται σε ένα θησαυροφυλάκιο γεμάτο δολάρια, ενώ ο Κώστας από το Παγκράτι ερωτεύεται παίζοντας ντραμς με το τιμόνι του στο διάστημα. Όχι, δεν πρόκειται για κάποιο σουρεαλιστικό κείμενο του Guillaume Apollinaire. Καλωσήρθατε στον κόσμο των Muse.

Σωτήριον έτος, 1994. Τόπος, Teignmouth, Devon, UK. Ο Matthew Bellamy, ο Dominic Howard και ο Chris Wolstenholme σχηματίζουν τους Rocket Baby Dolls, μια goth καρικατούρα, που σαρώνει σε τοπικούς μουσικούς διαγωνισμούς. Η επιτυχία τούς χτυπάει την πόρτα και με συνοπτικές διαδικασίες, μετονομάζονται σε Muse, ένα όνομα που θα φαίνεται ωραίο και “επαγγελματικό” στις αφίσες, σύμφωνα με τον Bellamy. Για πέντε χρόνια, η μπάντα περιοδεύει, χωρίς κάποια δισκογραφική δουλειά, χτίζοντας, όμως, παράλληλα, το κοινό που θα τους ακολουθήσει στη μετέπειτα πορεία τους. Έτσι, το 1999, σκάει το Showbiz, που συμβαδίζει με την εναλλακτική βρετανική μουσική των 90s. Το άλμπουμ δέχεται μετριοπαθείς κριτικές, κάποιοι ενθουσιάζονται με την αυθεντικότητα των μελωδιών και τη χρήση σπανιόλικων κιθαριστικών ρυθμών, κάποιοι δεν αντέχουν τα ακραία φαλσέτα του Bellamy και τους αντιμετωπίζουν ως κακέκτυπο των Radiohead. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Τώρα που έχει γραφτεί η ιστορία, το Showbiz αποτελεί την πιο ωμή, την πιο ευθυτενή αποτύπωση των ιδεών του συγκροτήματος μέχρι σήμερα. Σε μία εποχή που η μουσική τεχνολογία ήταν σε πρωταρχικά στάδια και οι ίδιοι σε νεαρή ηλικία, οι Muse φέρανε κάτι καινούριο, πατώντας, πάντα, στα γνώριμα μονοπάτια των πρώιμων επιρροών τους.

Έρχονται κάποιες στιγμές που η Μουσική ξεπερνάει τα όρια των τεχνών και μετουσιώνεται στην έννοια της Τέχνης, αυτού του μαγικού κάτι που κάνει το κεφάλι σου να φουσκώνει με απροσδιόριστα συναισθήματα ή, τελοσπάντων, αυτήν την ακατανόητη σκέψη ότι κάτι μεγαλειώδες, κάτι ανώτερο από αυτό που μπορείς να επεξεργαστείς συμβαίνει εδώ. Το Origin of Symmetry (2001), λοιπόν, είναι μια μετενσάρκωση αυτού. Αντλώντας έμπνευση από το βιβλίο “Hyperspace” του θεωρητικού φυσικού Michio Kaku, οι Muse μιλάνε για την ισορροπία, τη γεωμετρία του σύμπαντος, την απόλυτη αρμονία των εννιά διαστάσεων που διέπει τον κόσμο μας. Στο δεύτερο άλμπουμ τους, η μπάντα βρίσκει το ηχόχρωμα που θα τους χαρακτηρίσει στη μετέπειτα καριέρα τους. Ο Matt ωριμάζει φωνητικά με τον Jeff Buckley, πειραματίζεται πάνω στα εφέ του Morello και του Hendrix, και μας παρουσιάζει μια εκδοχή της rock που είχε χαθεί για δεκαετίες. Πραγματικά αυθεντικός ήχος που σχοινοβατεί μεταξύ του progressive και του space rock, ενισχυμένος με τα διαστημικά (sic) ανεβοκατεβάσματα στη σπαρακτική φωνή του Bellamy, το στιβαρό drumming του Dom και τις ηχηρές μπασογραμμές του Chris. Αποτέλεσμα; Ένας από τους πιο σημαντικούς – αν όχι Ο σπουδαιότερος – δίσκος του 21ου αιώνα. Και πώς να μην είναι, όταν μέσα του βρίσκεις το “New Born”, το “Feeling Good” και το “Plug In Baby”.

Ακολουθώντας τις ποικιλόμορφες μουσικές τάσεις και την πολυπλοκότητα του ήχου στο Origin of Symmetry, το Absolution (2003) είναι, ίσως, η πιο σκοτεινή δισκογραφική δουλειά του συγκροτήματος. Πρόκειται για ένα κοινωνικοθρησκευτικό μανιφέστο για τη συγχώρεση και τον εξαγνισμό της ψυχής. Δηλωμένοι άθεοι, οι Muse υποδεικνύουν τη μουσική ως ένα μέσο κατανόησης του κόσμου, βασισμένο στην προσωπική αντίληψη του καθενός. Τα τραγικά πάθη, οι αδυναμίες, η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι όλα στο μυαλό. Μπορεί να είναι δύσκολο να ξεφύγουμε από τους δαίμονες που μας κρατάνε όμηρο, όμως, πάντοτε, θα υπάρχει η διέξοδος της κάθαρσης. Μουσικά, το άλμπουμ μπορεί να κινείται σε πιο hard rock υφάνσεις, ωστόσο, σιγά σιγά, φαίνεται ότι αρχίζει να χτίζεται ο pop, ή καλύτερα ο mainstream, χαρακτήρας που θα καθιερώσει το συγκρότημα στην κορυφή.

Βρισκόμαστε στο 2006 με τους Muse να έχουν αποσυρθεί από τις συναυλιακές παραστάσεις για ένα διάστημα, με σκοπό να διευρύνουν τους μουσικούς τους ορίζοντες. Οι επικριτικές φωνές που θέλουν το συγκρότημα ως μια απομίμηση των Radiohead έχουν επιστρέψει. Παράλληλα, ο πόλεμος στο Ιράκ συνεχίζεται, ο καπιταλισμός πατάει σε λεπτές ισορροπίες λίγο πριν την Κρίση, υποκινούμενοι εμφύλιοι δεν παύουν να ξεφυτρώνουν, ενώ ηλίθιοι και επικίνδυνοι αποκτούν πρόσβαση στην τεχνολογία και το διαδίκτυο. Μην μπορώντας να μείνουν αμέτοχοι στις εξελίξεις, ο Matt και η παρέα του αποφασίζουν να μπουν στο στούντιο για μια νέα, διαφορετική δουλειά. Το τέταρτο τους άλμπουμ τιτλοφορείται Black Holes and Revelations. Εδώ, παρατηρούμε μια ιδιαίτερη αλλαγή στον ήχο, μια μίξη από hardcore Depeche Mode, ψήγματα από Queen και μια ποπίζουσα εκδοχή των System of A Down (μην πυροβολείτε τον πιανίστα) σε μερικά κομμάτια. False leader, πολιτική και ηθική διαφθορά, θεωρίες συνομωσίας, εξωγήινη εισβολή και η ψεκασμένη Νέα Τάξη Πραγμάτων συνθέτουν ένα από τα σπουδαιότερα και πιο ολοκληρωμένα πολιτικοποιημένα άλμπουμ της σύγχρονης ιστορίας. Ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα που ήρθε να ταράξει τα νερά της μουσικής βιομηχανίας, σε μια εποχή που η mainstream rock (αν υπήρχε) περιοριζόταν σε μια νερόβραστη, στιχουργικά, κατάσταση. Απελευθερωμένοι, πλέον, από οποιαδήποτε σύγκριση, οι Muse πρωταγωνιστούν ως headliners στο Glastonbury, ενώ δύο χρόνια αργότερα, κυκλοφορούν σε DVD τη μεγαλειώδη τους εμφάνιση στο Wembley. Είναι φανερό, και για τους ίδιους, ότι ο ουρανός είναι το ταβάνι.

Από ένα πρόβλημα αλκοολισμού και την παρ’ολίγο διάλυση της μπάντας, στο πρώτο βραβείο Grammy. Αυτή είναι η ιστορία του Resistance (2009), του πέμπτου κατά σειρά άλμπουμ των Muse. Η τεχνολογία έχει καταλάβει τον κόσμο. Ακολούθησε τη ροή του ποταμού ή σβήσε για πάντα, ήταν η σκέψη του Chris Wolstenholme, καθώς έδινε την εσωτερική του μάχη με το ποτό. Ο ίδιος επέστρεψε, όμως οι παλιοί Muse χάθηκαν. Αντισυμβατικοί, πρωτοπόροι, εξελιγμένοι, οι Βρετανοί αποφάσισαν να πειραματιστούν με μουσικές και τεχνικές. Η κονσόλα και όλα τα συναφή “κουμπάκια” αποτέλεσαν έναν τεράστιο καμβά στον οποίο οι ιδέες είναι τα χρώματα. Το Resistance είναι μια επική, συμφωνική, ροκ όπερα η οποία θα μπορούσε να τριγυρίζει ήσυχα στα κεφάλια των Queen. Λίγο το πιανάκι του Debuchy, λίγο τα χορωδιακά φωνητικά τύπου Bohemian Rhapsody, βάλε και τους industrial τόνους και έχεις έτοιμο ένα ευφυέστατο, αντισυμβατικό καλλιτέχνημα που δεν κατηγοριοποιείται εύκολα και μπορεί να κριθεί μόνο υπό τους όρους που το ίδιο έχει θέσει.

Ήρθε η ώρα για μερικά μαθήματα φυσικής. Η ενέργεια δεν παράγεται από το μηδέν, δεν μεταφέρεται χωρίς απώλεια και δεν είναι απεριόριστη. Έτσι, για οποιαδήποτε δραστηριότητα, χειρωνακτική ή πνευματική, χρειαζόμαστε καύσιμο, την πηγή της ενέργειας. Προσοχή, όμως, η διαρκής ανάπτυξη-επέκταση οδηγεί αναπόφευκτα στον αφανισμό. Η λαιμαργία, η απληστία είναι θανάσιμα αμαρτήματα. Μάθε να ελέγχεις τα όρια σου και μην προσπαθήσεις ποτέ να γίνεις θεός, γιατί η εντροπία θα σε καταπιεί σαν να μην υπήρξες ποτέ. Για καλή τους τύχη, οι Muse ήρθαν αντιμέτωποι με την ωμή πραγματικότητα και συνειδητοποίησαν την αλήθεια. Σε μια περίοδο που ήταν, αδιαμφισβήτητα, η πιο καυτή μουσική πρόταση του πλανήτη, υπήρξε ο κίνδυνος να πλησιάσουν τόσο κοντά στον ήλιο και να πέσουν απότομα. Ο Δεύτερος Θερμοδυναμικός Νόμος αποτελεί μιας από τις βασικότερες αλήθειες που διέπουν τον κόσμο μας. Και το The 2nd Law(2012) περικλείει μέσα του ακριβώς αυτό. Η επιβίωση είναι ακατάσχετα δύσκολη, ειδικά από τη στιγμή που όλοι παλεύουμε στην ίδια αρένα. Πώς, όμως, μπορείς να μεταδώσεις μέσα από τη μουσική ένα τόσο απλό, μα ταυτόχρονα, πολύπλοκο, μήνυμα; Πρέπει να ξεφύγεις από κάθε προηγούμενο φράγμα έχεις θέσει. Οι Muse δε δίστασαν και τόλμησαν. Το 2nd Law έχει έντονες επιρροές από Queen, David Bowie, ενώ τα dubstep στοιχεία που, τότε, ήταν τση μοδός, θυμίζουν τον μάστερ του είδους, Skrillex. Ο δίσκος, σε καμία περίπτωση, δεν είναι easy-listening, όμως, η αξία του αναγνωρίστηκε αμέσως. Από το soundtracking στον κινηματογράφο και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, οι Muse ξεφεύγουν από το πλαίσιο της “καλής μπάντας” και μπαίνουν στη συζήτηση των “μεγάλων”.

Το πρώτο κεφάλαιο του ταξιδιού της αγαπημένης μας τριάδας κλείνει με μια μνημειώδη εμφάνιση στη Ρώμη το 2012. Ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα που ήρθε να ολοκληρώσει το όλο image που είχε χτιστεί τα δεκατρία αυτά χρόνια της πορείας τους. Έκτοτε, οι Muse προσπάθησαν να επιστρέψουν στους πιο βασικούς hard rock ήχους με τους οποίους ξεκίνησαν. Αισθάνθηκαν ότι η ηλεκτρονική μουσική είχε γίνει υπέρ τω δέον κυριαρχική στα κομμάτια των προηγούμενων έργων τους. Το 2015, παρουσιάζουν το Drones, ένα θεματικό άλμπουμ σχετικά με τις απάνθρωπες μοντέρνες εχθροπραξίες, τον πιθανό τρίτο παγκόσμιο πόλεμο και την οικολογία. Σύμφωνα με τον Bellamy, τα drones δεν είναι τίποτα άλλο μια αλληγορία ενός ανθρωποειδούς, που από την εγκατάλειψη και την απώλεια κάθε ελπίδας, υφίσταται πλύση εγκεφάλου από το σύστημα, και καταλήγει υποχείριο των καταπιεστών του. Η μελωδία έγινε πιο τραχιά, ο Bellamy περιορίστηκε σε χαμηλές οκτάβες, και ο Dom πήρε μεγαλύτερο βάρος στις πλάτες του, με τα drums να πρωταγωνιστούν καθ’όλη τη διάρκεια του άλμπουμ. Σίγουρα, αυτά δεν αποτελούν μια έντονη εξέλιξη στη μουσική κοσμοθεωρία του συγκροτήματος, ούτε, όμως, και πισωγύρισμα, όπως πολλοί είπαν. Ήταν απλά μια επιστροφή στα πρώτα ακούσματά τους, δοσμένα με έναν πιο σύγχρονο, τεχνολογικά, τρόπο.

Οι Muse ήταν ανέκαθεν συναυλιακή μπάντα. Κι αν η δισκογραφία τους μπορεί να θεωρηθεί, έως τώρα, πλήρης, με την έννοια της ξεκάθαρης μουσικής ταυτότητας, των πρωτοποριακών πειραματισμών και του κοινωνικοπολιτικά ευαισθητοποιημένου στίχου τους, αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν από τη μάζα είναι ο χαρακτήρας που δείχνουν πάνω στη σκηνή. Επαγγελματίες, με τη θετική χροιά της λέξης, προσπαθούν να προσφέρουν ένα οπτικοακουστικό προϊόν που έχει σκοπό να ψυχαγωγήσει και όχι να διασκεδάσει. Η πολιτική στάση που κρατούν στα κομμάτια τους δεν είναι ένα περιτύλιγμα, μια μόστρα που επενδύει τη μουσική τους. Ίσα ίσα, που συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Τραπεζίτες που πνίγονται από τη δίψα τους για λεφτά, επιχειρηματίες που βυθίζονται στο βούρκο του πετρελαίου, καρικατούρες αντίπαλων, θεωρητικά, πολιτικών ηγετών να χορεύουν χεράκι χεράκι, είναι μόνο μερικά από τα παραδείγματα που υποδηλώνουν την θέση των Muse απέναντι στο πολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι. Μάλιστα, στην επερχόμενη περιοδεία που ανακοινώθηκε, ετοιμάζεται ένα σκηνικό που θα αναβιώσει το The Wall των Pink Floyd, σε μια πιο σύγχρονη εκδοχή. Συγκεκριμένα, η σκηνή θα έχει σχήμα ανάποδης πυραμίδας που σταδιακά θα κατεβαίνει από την οροφή, “καταπίνοντας” το συγκρότημα, το οποίο και, τελικά, θα διαλύσει την πυραμίδα, σπάζοντας τα δεσμά που το περιόριζαν. Συμβολισμός που καταδεικνύει ότι η κορυφή της πυραμίδας (οι λίγοι, οι πιο απομακρυσμένοι από τη βάση) δεν μπορούν να συγκρατήσουν το οικονομικό οικοδόμημα της κοινωνίας, των πολλών που καταπιέζονται από τους “ανωτέρους” τους. Αυτή τη φορά, η μάχη δεν δίνεται οριζόντια αλλά κάθετα. Στο The Wall, ο τοίχος, σταδιακά, αποξένωνε τον κόσμο, σταματούσε την επικοινωνία, ήταν ένα μήνυμα στα πολιτικά καθεστώτα που σήκωναν το χέρι και μετέτραπαν τα σύνορα σε κάτι περισσότερο από αυτό που είναι, γραμμές στο χάρτη. Πλέον, η μάχη δεν είναι χωροταξική μα ταξική. Μπορείς να πας οπουδήποτε θέλεις στην ευθεία, όμως όσο θέλεις να “σκαρφαλώσεις”, ο χώρος μικραίνει. Αυτός που είναι από πάνω, δε χρειάζεται να χτίσει κάτι ψηλό, θέλει απλώς να γκρεμίσει τη σκάλα. Γυρνώντας την πυραμίδα ανάποδα, όμως, το βάρος της βάσης μπορεί να συνθλίψει την εύθραυστη κορυφή. Και για αυτήν τους την ιδέα (και εκτέλεση), οι Muse επαληθεύουν ότι δεν είναι απλώς καλοί, είναι σπουδαίοι. Μένει μόνο να το δούμε στην πράξη.

Τι έκανε τους Muse μεγάλους;

Με αφορμή την ανακοίνωση για την τέταρτη επίσκεψη της μεγάλης βρετανικής rock μπάντας στην χώρα μας, αρπάξαμε την ευκαιρία για -μια ακόμα- συζήτηση πάνω σε μουσικές και συγκροτήματα. Κάπως έτσι, λοιπόν, σκεφτήκαμε, καταγράψαμε και σας παρουσιάζουμε τους 10 σημαντικότερους λόγους που θεωρούμε ότι συντέλεσαν στο μεγαλείο των Muse!

Ο καθένας ξεχωριστά ίσως δεν είναι ικανή συνθήκη για να γίνει «μεγάλη» μια μπάντα (με ό,τι μπορεί να περιλαμβάνει αυτός ο χαρακτηρισμός), αλλά όλοι αυτοί οι λόγοι μαζί συντέλεσαν στην επιτυχία των Βρετανών, υπακούοντας στον νόμο της συνέργειας.

Ο Βellamy και η παρέα του, ποτέ δεν έβαλαν στόχο κάτι «μικρό». Για αυτό και δημιούργησαν κάτι «μεγάλο».

Τα μεγάλα τραγούδια

Κάθε ακροατής που θα έρθει σε μια πιο παρατεταμένη επαφή με την δισκογραφία τους, θα αποκτήσει τα δικά του αγαπημένα κι έναν σωρό επιχειρήματα να στηρίξει τις προτιμήσεις του, γι’ αυτό εδώ τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Ορίστε τα -κατά το δικό μας γούστο- αριστουργήματα της μπάντας: «Uno», «Muscle Museum», «Bliss», «Micro Cuts», «Space Dementia», «Darkshines», «Apocalypse Please», «Stockholm Syndrome», «Map Of The Problematique», «Exo-Politics», «Supremacy», «The Handler», «The Globalist», «Time Is Running Out», «New Born», «… . Δεν τα λες λίγα!

Τα δυναμικά live

Φανταστείτε απλά να έπαιζαν σε μια λιτή σκηνή. Ναι, θα είχαν επιτυχία, αλλά ούτε το 1/5 της τωρινής. Δεν ανήκω στους «φανατίλες» όπως η Κατερίνα, αλλά ούτε σε αυτούς που υποστηρίζουν πως χωρίς το show δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Μάλλον δεν έχουν πάει σε συναυλία τους. Οι Muse έχουν απίστευτη δύναμη στα live, στήνουν υπερθέαμα, έχουν υπερβολή, όπως ορίζει το rock. Γιατί άλλωστε να πάω σε συναυλία; Για να… κλαίει ο άλλος τη μοίρα του στη σκηνή; Και ο καταραμένος ο Bellamy γράφει τραγούδια για να μπορείς να ουρλιάζεις. Δοκίμασε να ΜΗΝ το κάνεις στο ρεφραίν του «Plug In Baby». Αδύνατον!

Ο πειραματισμός

Αυτό που μας ενδιαφέρει και στο παρόν άρθρο είναι η αυθεντική διάθεση του ηγήτορα της μπάντας για πειραματισμό. Και -για να κάνουμε και λίγο πλάκα- σίγουρα η πολύπαθη κόμη του τη διατρανώνει. Αν και πολλοί από τους πειραματισμούς του δεν αγκαλιάστηκαν όσο θα ήθελε ο ίδιος από το κοινό (βλ. «2nd Law» κ.ο.κ.), εν τούτοις αυτή η εξερευνητική διάθεση είναι που γέννησε τον χαρακτηριστικό ήχο της μπάντας και όλα τα μικρά αριστουργήματα που αναφέρονται στο Νο1 μας.

Το σταθερό line-up (est. 1994)

Είκοσι δύο χρόνια μαζί είναι πάρα πολλά. Στα μάτια του ορκισμένου, και όχι περιστασιακού, οπαδού που σιγά μην θυμάται ποιός κάθεται στο dum kit, παίζει τεράστιο ρόλο να μεγαλώνει μαζί με τους μουσικούς του ήρωες. Οι U2 (38) και οι Radiohead (31) είναι στην κορυφή, αν αναρωτιέστε. (Για να σας προλάβω, οι ZZ Top είχαν ξεκινήσει με διαφορετική σύνθεση 47 χρόνια πριν.)

Ο ρομαντισμός

Το ότι ο Bellamy καταφεύγει στους μεγάλους πιανίστες του Ρομαντισμού για να βρει την έμπνευση δεν είναι μυστικό. Chopin, Lizst και Rachmaninoff διαποτίζουν όλο του το έργο και την ερμηνεία του. Αλλά -όπως έχω γράψει ξανά- σε πολλά σημεία κάθε δίσκου, είτε στιχουργικά, είτε συνθετικά, είτε ερμηνευτικά, και ο ίδιος αποδεικνύεται ένας Μεγάλος Ρομαντικός του καιρού μας, παρότι καμιά φορά αισθάνεται την ανάγκη να μεταμφιέσει την ωμότητα της συναισθηματικής του αλήθειας. Απόδειξη παραμένουν οι αγγελικές άριες (βλ. 6) του καλλιτέχνη, αν και εσχάτως έχουν κάπως σκοτεινιάσει, και όχι βέβαια η συμμετοχή στο OST του «Twilight»!

Η ιδιαίτερη φωνή

Ο χαρακτηριστικά υψηλός τόνος της φωνής του τενόρου frontman και οι πολλές vibrato στιγμές του ήταν αρχικά το εμπόδιο για να υπογράψει το συγκρότημα με δισκογραφική, αλλά αργότερα εξελίχθηκαν σε υπογραφή της ερμηνείας του Bellamy. Είναι αυτές οι στιγμές που υπογραμμίζουν με τον καλύτερο τρόπο τις εσωτερικές διαστάσεις του έργου των Muse και την επιρροή του Jeff Buckley σε αυτό. Το πάθος του αρέσει σε πολλούς, εκνευρίζει άλλους τόσους. Η φωνή οφείλει να ξεχωρίζει.

Η ισπανική κιθάρα

Στην περίπτωση Bellamy το προαιώνιο ερώτημα μετατρέπεται σε «Πιανίστας ή Κιθαρίστας»; Το γνώριμο arpeggio των πλήκτρων μετατρέπεται στο αντίστοιχο εφέ της ηλεκτρικής κιθάρας (arp) που δηλώνει και την επιρροή από τον Hendrix. Γνωστή τοις πάσι και η αδυναμία του Mathew προς την ισπανική κιθάρα, μιας και δεν έχει λείψει από πολλές συνθέσεις και εκτελέσεις τραγουδιών του ίδιου του συγκροτήματος. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι η ενασχόληση με την ισπανική κιθάρα «του άνοιξε έναν ολόκληρο νέο κόσμο αρμονίας και πάθους». Κι εμάς!

Η «μεταλλική» αίσθηση των riff

Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να εκφράσω σωστά αυτήν την αίσθηση που μου αφήνουν τα περίφημα και άκρως δυναμικά riff των Muse, αλλά θα προσπαθήσω. Το όλο πράγμα ξεκινάει από μια κλασσικότροπη θέαση της μουσικής και μια αισθητική ροπή στο επικό που περνάει μέσα από ένα ιδιότυπο μεταλλικό φίλτρο και «βουτάει» τα αρπίσματα σε καυτό, λειωμένο ατσάλι. Δεν ξέρω και πάλι αν τα κατάφερα…

Το βαρύ μπάσο

Κεντρικό ρόλο κατέχει η μπασογραμμή σε πολλά τραγούδια των Muse και αυτό είναι ένα ακόμη στοιχείο που τα κάνει άμεσα αναγνωρίσιμα. Το βαρύ, παραμορφωμένο μπάσο είναι σήμα κατατεθέν και πολλά εφέ -παρ’ όλο τον τεχνο-φοβισμό των στίχων- χρησιμοποιούνται για να υπογραμμίσουν ακόμη περισσότερο τον ρόλο του και να προσδώσουν βάθος και ένταση, ενώ πολλές φορές κιθάρες και μπάσο παίζουν την ίδια μουσική φράση. Το αποτέλεσμα είναι καθηλωτικό (άκου «Hysteria», γενικά).

Η επιλογή του ονόματος / Η κονσεπτο-λαγνεία

Η πρώτη -και μακράν η πλέον επιτυχημένη- κίνηση πάνω στο κονσεπτάρισμα της συνολικής παρουσίας του συγκροτήματος υπήρξε η αλλαγή του αρχικού ονόματος από το μέτριο «Rocket Baby Dolls» στο απλό, εύηχο, ρομαντικό και συνάμα δυναμικό «Muse». Από ‘κει και πέρα, το μυαλό του Bellamy έδωσε κι άλλα πολλά τέτοια δείγματα «ανάγκης» για ύπαρξη κόνσεπτ, τάση καθόλου κατακριτέα, αν και καμιά φορά ψυχαναγκαστική και με αμφίβολα αποτελέσματα. Ο μεγάλος ηγέτης είναι αυτός που έχει όραμα και ο Bellamy έχει παραπάνω από ένα.

Drones: Review

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όλος ο μουσικός κόσμος περίμενε με τεράστια ανυπομονησία το νέο δίσκο των Muse. Η δημοφιλής μπάντα από την Αγγλία, έχει καταφέρει μέσα από πολύ ποιοτικές δουλειές όλα αυτά τα χρόνια να θεωρείται (και να είναι) ίσως η κορυφαία μπάντα alternative rock στον πλανήτη. Στους δύο τελευταίους δίσκους, οι Muse πειραματίστηκαν, όπως άλλωστε κάθε μπάντα που σέβεται τον εαυτό της. «Έπαιξαν» με τον ήχο τους, πρόσθεσαν πλήθος ηλεκτρονικών στοιχείων, και το αποτέλεσμα ήταν καλό, όμως όχι τόσο κοντά σε αυτό που θα ήθελε ενδεχομένως το κοινό τους, που -στην πλειοψηφία του- θα προτιμούσε κάτι πιο κοντινό στη μουσική τους ταυτότητα.

Ωστόσο, είχαν υποσχεθεί επιστροφή στις ρίζες

Αρχής γενομένης με το ‘Psycho’ στα μέσα Μάρτη και συνεχίζοντας με άλλα 5 τραγούδια (‘Dead Inside’, ‘Mercy’, ‘Reapers’, ‘The Handler’ & ‘Defector’), κατάφεραν εδώ και 2.5 μήνες να μας έχουν σε αναμμένα κάρβουνα, μην χάνοντας ευκαιρία να εκφράσουν την πεποίθησή τους ότι ο επικείμενος δίσκος θα είναι ο καλύτερος στην ιστορία της μπάντας, αλλά και αναλύοντας το -εξαιρετικό- μήνυμα του δίσκου (είναι concept album) και τα μεγαλεπήβολα σχέδια που έχουν για τα lives της περιοδείας που θα συνοδεύσει το δίσκο. Επιτυχημένο το κόλπο, ε; Ιδίως αν συνυπολογίσουμε τα ‘[Drill Sergeant]’ (εισαγωγή του ‘Psycho’) και ‘[JFK]’ (το είχαν παίξει live), μιλάμε για τα 2/3 του δίσκου, δεν είναι κι εύκολο να κρατάς τόσα εκατομμύρια ανθρώπους σε αγωνία έχοντας ήδη κυκλοφορήσει τόσο μεγάλο δείγμα της δουλειάς σου.

Το ‘Drones’ κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 5 Ιουνίου, ενώ στη χώρα μας έφτασε χθες, 8 Ιουνίου. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι είχε γίνει leak (;) προ λίγων ημερών στο Ίντερνετ, αλλά έδειξα χαρακτήρα και δεν το άκουσα (καλά, το ‘The Globalist’ μόνο, δεν είναι εύκολο να αντισταθείς όταν βγαίνουν όλοι και λένε «απίστευτο, τρομερό» και τέτοια, ok;).

Πάμε, όμως, στο ψητό, ενώ παράλληλα θα εξιστορούμε το concept του άλμπουμ…

Το ‘Dead Inside’, είναι το εναρκτήριο κομμάτι του δίσκου. Ένα κομμάτι με πολλές ιδιαιτερότητες, με έντονο ηλεκτρονικό στοιχείο, τον Dominic να δίνει τη δική του μάχη με τα ντραμς και τα φωνητικά του Matt να θυμίζουν κάτι από 2009 και… ‘Resistance’. Ένα τρομερό σόλο λίγο μετά το πέρας ενός λεπτού, είναι σίγουρα αυτό που κλέβει την παράσταση, αφήνοντας πολλές υποσχέσεις για τη συνέχεια του δίσκου, αλλά και όλους εμάς, ανυπεράσπιστους, μπροστά στο επιτακτικό βλέμμα του κουμπιού Repeat. Αξίζει να αναφερθεί το συγκλονιστικό video clip του τραγουδιού, το οποίο μπορείτε να παρακολουθήσετε παρακάτω.

Simulation Theory: Review

Στο μυαλό μου οι Muse είναι από εκείνες τις μπάντες που έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη μου – ενδεχομένως και επειδή ήρθα σε επαφή μαζί τους σε μικρή ηλικία – και κάθε τους δισκογραφική δουλειά, ακόμα και αν δεν είναι αριστούργημα, θεωρώ ότι έχει πάντα κάτι να μου πει. Ένα μεγαθήριο, που για κανέναν λόγο δεν πρόκειται να με δυσαρεστήσει, οτιδήποτε και αν κάνει στην πορεία του. Αφού ξεκαθάρισα την καθόλου αντικειμενική σχέση που έχω με την μπάντα, πάμε να δούμε κατα πόσο δικαιολογούν αυτή τους τη ιδιότητα στην προσωπική μου, αλλά και σε πολλών ακόμα, δισκοθήκη.

Με το προ τριετίας «Drones» επετεύχθει ένας δύσκολος στόχος. Η επιστροφή σε πιο ηλεκτρικό ήχο, με τις κιθάρες να αποκτούν ξανα πρωταγωνιστικό ρόλο. Χωρίς να αγγίζουν τις κορυφές του παρελθόντος, οι Muse απέδειξαν ότι μπορούν να πειραματιστούν όσο θέλουν και με την ίδια ευκολία να γράψουν ένα κομμάτι με τον όγκο του «Reapers» ή του «The Handler». Θα ήταν μια αρκετά safe επιλογή να κατασταλάξουν στο στυλ αυτό – το οποίο ικανοποιεί σαφώς και τους οπαδούς τους, που προέρχονται κυρίως από τις τάξεις του rock. Ειδικά μετά από 7 δίσκους όπου έχουν παίξει – σχεδόν – τα πάντα.

Ωστόσο, επειδή η μηχανή των Muse απαιτεί διαρκώς μετατροπές, ώστε να συνεχίσει να δουλεύει, το «Simulation Theory» δεν (έπρεπε να) έχει καμία σχέση με ό,τι έχουν κάνει στο παρελθόν. Ό,τι είχε προηγηθεί της κυκλοφορίας του είχε δείξει σαφώς τις προθέσεις της μπάντας να κάνει κάτι αρκετά διαφορετικό, με το concept να πιάνει την σύγχρονη τάση προς μια νεο-φουτουριστικη ’80s pop κουλτούρα. Τα «Dig Down», «The Dark Side», «Pressure», «Thought Contagion» και «Something Human» είχαν δώσει το πρώτο στίγμα τόσο ηχητικά, όσο και αισθητικά.

Το «κακό» στο «Simulation Theory» είναι ότι η βαρύτητα δίνεται στην εμφάνιση. Η υπερβολική αλλά εξαιρετική προσπάθεια να στηθεί ένα περιβάλλον με ’80s αισθητική, προφανώς επηρεασμένη από την απρόσμενη επιτυχία του «Stranger Things» (το εξώφυλλο και των δυο επιμελήθηκε ο Kyle Lambert) , αφήνει σε δεύτερη μοίρα τις συνθέσεις. Ωστόσο, αν απογυμνώσουμε αρκετές από τις συνθέσεις από το concept και τα επιπλέον εφέ, αποκτούν διαφορετική – πιο ενδιαφέρουσα – οντότητα. Γι’ αυτό και πολλές από τις ακουστικές εκτελέσεις είναι πολύ καλύτερες από τις αυθεντικές. Ας περάσουμε όμως στα επιμέρους.

Ο δίσκος έχει μερικά instant hits, στα οποία μας έχουν συνηθίσει οι Muse, όπως το «The Dark Side», το «Thought Contagion» και το «Pressure», τα οποία είναι αρκετά πιασάρικα.

Στις ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες στιγμές περιλαμβάνεται το «Algorithm», του οποίου η ατμόσφαιρα φέρνει κάτι από την εποχή του «Absolution». To «Something Human», στην ακουστική version που θα βρούμε στην deluxe κυκλοφορία, ανήκει επίσης σε αυτές τις στιγμές, με τον έντονο folk χαρακτήρα του. Τέλος, το «The Void» δουλεύει εξαιρετικά καλά ως outro. Αλλά και σε αυτή την περίπτωση η ακουστική του εκτέλεση είναι πολλά σκαλιά πιο πάνω.

Στις καλές, αλλά ως εκεί στιγμές του, θα βρούμε επίσης αρκετά κομμάτια. Το «Dig Down», που φαίνεται να πατάει πάνω στο «Madness». Το «Propaganda», το οποίο στην αρχή με έβαλε στον πειρασμό να το προσπεράσω, αλλά τελικά με κέρδιζε με κάθε ακρόαση, όπως έκανε και στο παρελθόν το «Undiclosed Desires». Βοηθάει και το πέρασμα με τη slide κιθάρα. Δεν ξέρω αν γίνεται επίτηδες, αλλά ακόμα μια φορά στον δίσκο έχουμε ξεκάθαρες αναφορές στο παρελθόν των Muse. Το «Blockades» έχει ξεκάθαρο άρωμα από «Knights Of Cydonia». Και είναι το πιο κιθαριστικό κομμάτι του δίσκου.

Δυστυχώς, όμως, το «Simulation Theory» έχει και δυο αδιάφορα εως κακά κομμάτια. Το πρώτο δεν είναι άλλο από το «Break It To Me» – εύκολα το χειρότερο κομμάτι του δίσκου. Οι πειραματισμοί στους Muse ήταν το αλατοπίπερο στις συνθέσεις τους, αλλά εδώ κάτι μάλλον δε δούλεψε σωστά. Προφανώς εδώ έχει βάλει το χεράκι του και ο Timbaland, σε μια ακόμα ανεπιτυχή rock συνεργασία μετά από αυτήν με τον Chris Cornell στο «Scream». Στη δεύτερη άτυχη στιγμή του, το «Get Up And Fight», έχουμε να κάνουμε με το χειρότερο ίσως κομμάτι, όχι στον δίσκο, αλλά συνολικά στη δισκογραφία των Muse. Έχει λίγα κιθαριστικά ξεσπάσματα, αλλά είναι πολύ απλοϊκό.

Μετά από αρκετές ακροάσεις, το συμπέρασμα είναι ότι το «Simulation Theory» λύνει τα χέρια της μπάντας. Η μετριότητα – για Muse, πάντα – του φετινού δίσκου πιστεύω πως δεν απαιτεί πολλή προσπάθεια από τους αγαπητούς Βρετανούς για να ξεπεραστεί. Επομένως, σημειώνουμε εδώ το πρώτο ατόπημα στα 24 χρόνια καριέρας τους. Ένα ατόπημα που ενδεχομένως να μην είχε συμβεί αν το concept ήταν διαφορετικό, το οποίο μαρτυρούν και οι απογυμνωμένες εκτελέσεις αρκετών συνθέσεων του.

Tips για τη συναυλία των Muse

Είναι τεράστια παραγωγή, από τις μεγαλύτερες που έχουν γίνει στην Ελλάδα.

Όπως σε κάθε εμφάνιση τους κατά τη διάρκεια της Drone Tour, η διάρκεια της συναυλίας θα είναι περίπου 2 ώρες.

Θα είναι η 126η συναυλία (από τις 131) της Drones Tour.

Το σκέλος της περιοδείας που οι χώροι των συναυλιών ήταν στάδια ουσιαστικά έληξε στις 21 Ιουνίου στο Ολυμπιακό Στάδιο της Μόσχας. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Άγγλοι έπαιζαν σε θέατρα ή στάδια κατά τη διάρκεια αυτής της περιοδείας και είχαν σκηνή 360 μοιρών, διαδρόμους μέσα στην αρένα για να κινούνται ο Matt Bellamy και ο Chris Wolstenholme, φωτισμένα Drones να ίπτανται πάνω από τα κεφάλια των θεατών και video οθόνες 360 μοιρών πάνω από τη σκηνή. Αυτά δεν θα τα δούμε στην Αθήνα, γιατί η συναυλία είναι σε ανοιχτό χώρο.

Αυτή θα είναι η τέταρτη φορά που οι Muse κάνουν συναυλία στη χώρα μας. Το 2000 ήταν στο Rockwave Festival, μετά τους δικούς μας Closer και πριν τους Flaming Lips, Moby και Oasis στο Περιβαλλοντικό Πάρκο Αντώνης Τριτσης. Το 2002, οι Άγγλοι εμφανίστηκαν στο ιστορικό Ρόδον Club και το 2007 ανέβηκαν στη σκηνή του Terra Vibe, στην Μαλακάσα.

Είναι θέμα ημερών για να γίνει sold out η δεύτερη μέρα του EJEKT Festival. Μην περιμένετε να αλλάξει ο χώρος του Φεστιβάλ για να πάρετε εισιτήρια. Αυτό το ενδεχόμενο έχει λίγες πιθανότητες. Όσοι δεν έχετε εισιτήρια, πρέπει να πάρετε γρήγορες αποφάσεις.

Μην περιμένετε προσφορές τύπου 1+1 εισιτήρια για αυτή την βραδιά. Αποκλείεται να έχουμε κάτι το αντίστοιχο.

Θα είναι διαφορετική η διαρρύθμιση της Πλατείας Νερού στην πρώτη και τη δεύτερη μέρα του EJEKT Festival. Η σκηνή είναι μεγαλύτερη στην ημέρα των Muse και τα ήχεία θα είναι εκτός της σκηνής.

Το setlist είναι περίπου ένα best of από όλους τους δίσκους των Muse. Εννοείται ότι το περσινό album «Drones» θα έχει τα περισσότερα τραγούδια, αλλά αναμένεται να ακούσουμε κομμάτια από το ντεμπούτο τους «Showbiz» («Sunburn», «Muscle Museum», «Uno»), το «Origin of Symmetry» («New Born, «Bliss», «Plug In Baby», «Citizen Erased», «Micro Cuts», «Feeling Good») και το εξαιρετικό «Black Holes and Revelations» («Take a Bow», «Starlight», «Supermassive Black Hole», «Map of the Problematique», «Assassin», «Knights of Cydonia»).

Αν δε σας νοιάζουν οι εκπλήξεις στις συναυλίες, δείτε και τα δύο τελευταία:

Στις περισσότερες συναυλίες της περιοδείας, το «Psycho» είναι το πρώτο τραγούδι (μετά την εισαγωγή) και το «Knights of Cydonia» το τελευταίο του encore.

Τέλος, αξίζει να δείτε την εισαγωγή του «Knights of Cydonia»με τη φυσαρμόνικα που παίζει ο Chris Wolstenholme (μπασίστας). Δείτε την στο παρακάτω video της πρόσφατης εμφάνισης τους στο Ολυμπιακό Στάδιο της Μόσχας.

Rockwave 2000

Το Rockwave του 2000 έγινε στο Περιβαλλοντικό Πάρκο «Αντώνης Τρίτσης», στο Ίλιον. Οι άνθρωποι του Φεστιβάλ ήταν αρκετά άτυχοι, γιατί είχαν 3 ακυρώσεις της τελευταίας στιγμής. Στην ημέρα των Muse, Oasis (headliners) και Moby, θα έπαιζαν και οι Flaming Lips, οι οποίοι ακύρωσαν και μαζί μ’ αυτούς δεν εμφανίστηκαν οι Gomez και οι Gallon Drunk. Αν σ’ αυτά προσθέσετε και τα τεχνικά προβλήματα ήχου που είχαν οι Oasis και το πρόωρο τελείωμα της συναυλίας τους με τα «Γαλλικά» που μας είπε ο Liam Gallagher (ο Noel είχε αποχωρήσει λίγες ημέρες πριν και δεν ήρθε στην Αθήνα), καταλαβαίνετε το μέγεθος των προβλημάτων που είχε εκείνο το Φεστιβάλ.

Οι Muse εμφανίστηκαν αμέσως μετά τους δικούς μας, Closer, οι οποίοι είχαν κάνει τότε μια από τις καλύτερες εμφανίσεις τους. Πρέπει να ήταν λίγο μετά τις 7 μμ και όπως καταλαβαίνετε ο ήλιος ήταν ακόμη ψηλά… Εκείνη την περίοδο, οι Άγγλοι είχαν μόνο ένα δίσκο στις «απόσκευές» τους, το «Showbiz». Από αυτό το album, ο κόσμος ήξερε το «Muscle Museum», το «Sunburn» και το «Uno».

Θυμάμαι ότι εκείνη την ημέρα ήμασταν απογοητευμένοι από τους Oasis, μας είχε ανεβάσει ο Moby και είχαμε ξεχωρίσει τους Muse! Η εκτέλεση του «Muscle Museum» ήταν μια από τις καλύτερες στιγμές της βραδιάς, όπως και η δυνατή εκτέλεση του «New Born» και η όμορφη διασκευή στο «Feeling down» των Leslie Bricusse & Anthony Newley (και τα δύο τραγούδια είναι στο επόμενο δίσκο τους, «Origin of Symmetry – 2001).

Οι φωνητικές ικανότητες του Matt Bellamy ήταν από τότε ένα από τα χαρακτηριστικά της μπάντας και τα φαλτσέτα του θύμιζαν βέβαια αυτά του Thom Yorke των Radiohead (Για την ιστορία, η Δισκογραφική Εταιρεία τους στις Η.Π.Α, Maverick ζήτησε από τον Bellamy να αλλάξει τα φωνητικά του γιατί δεν ήταν φιλικά στο ραδιόφωνο, ή αλλιώς έμοιαζαν με αυτό του «Θωμά» των Radiohead. Οι Muse βέβαια δεν το δέχτηκαν). Ακόμη, το παίξιμο της κιθάρας του Bellamy ήταν καταιγιστικό, όπως κι αυτό του drummer τους, Dominic Howard.

Τότε, οι Muse είχαν μια φωτιά που «έκαιγε» μέσα τους… Οι εντυπώσεις μας από εκείνη την εμφάνιση ήταν παραπάνω από καλές, αλλά κανείς δεν περίμενε ότι το 2016 θα έκαναν sold out συναυλίες σε μεγάλα στάδια και θα θεωρούνταν μια από τις καλύτερες ροκ μπάντες της εποχής μας.

Οι Muse στην Αθήνα!

Με ανάρτησή της στην επίσημη σελίδα της στο facebook, η διοργανώτρια εταιρεία του Ejekt Festival ανακοίνωσε την επιστροφή των Muse στην Αθήνα.

Η βρετανική μπάντα, μια από τις καλύτερες εν ενεργεία αυτή τη στιγμή, έρχεται στην Αθήνα στις 23 Ιουλίου στην Πλατεία Νερού. Η προπώληση ξεκινάει από αύριο κιόλας, μέσω του viva.gr.

Έσκασε: Οι Muse στην Αθήνα για το Ejekt Festival

Πρόκειται για την τέταρτη συναυλία των Muse στην Ελλάδα. Πρώτη φορά είχαν έρθει το 2000, δεύτερη το 2002, και τρίτη το 2007 στο πλαίσιο της περιοδείας τους για το Black Holes and Revelations.

Με επτά studio album κι εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως, από το Showbiz του 1999 μέχρι το Drones του 2015, οι Ματ Μπέλαμι, Ντόμινικ Χάουαρντ και Κρις Γουόλστενχολμ έχουν καθιερωθεί ως ένα από τα καλύτερα live συγκροτήματα των τελευταίων 15 ετών.

Early bird εισιτήρια: 40 Ευρώ

VIP early bird εισιτήρια: 70 Ευρώ (περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων σε υπερυψωμένο σημείο κοντά στη σκηνή, με ξεχωριστό μπαρ)

Μετά την εξάντληση των early bird εισιτηρίων, θα κυκλοφορήσουν περιορισμένα εισιτήρια που θα κοστίζουν 45 ευρώ και τα VIP 75 ευρώ.

Τα εισιτήρια για την κάθε μέρα του φεστιβάλ είναι ξεχωριστά και αφορούν μόνο την ημέρα που αναγράφεται πάνω στο εισιτήριο.